Na lang wachten valt Obama de banken aan

De aandelenbeurzen werden deze week opgeschrikt door een offensief van president Obama. De Amerikaanse president wil de macht van de banken binnen de perken houden. Iets wat hij al verschillende keren eerder heeft gezegd. Maar de banken geloofden niet (en met hen ikzelf) dat dit echt realiteit kon worden. Maar het mediaoffensief dat deze week werd gebracht, samen met het opperen van een wetsvoorstel, was zo krachtig dat enkele zekerheden op de helling beginnen te komen te staan.



Het gaat voorlopig nog maar om een wetsvoorstel waarvan de details niet bekend zijn. Maar te grote banken zouden sterk beperkt worden in hun doen en laten. Het is duidelijk dat dit wetsvoorstel gebaseerd zijn op onder andere de ideeën van Congreslid Kanjorski, die reeds eerder zo'n wetsvoorstel heeft geformuleerd.



Dat het wetsvoorstel nu ondersteund wordt door de president zelf maakt de zaak sterker. De wet moet echter nog door het Congres worden ondertekend. Dat zal een enorme strijd leveren en de grootbanken zullen bij Congresleden lobbyen als nooit tevoren. Want net op het moment dat Obama met zijn voorstel komt beslist het Amerikaanse Hooggerechtshof dat Amerikaanse bedrijven (en dus ook banken) ongelimiteerde financiële steun mogen leveren aan politieke campagnes. De grootbanken zullen dus een ongeziene hoeveelheid geld aan het werk zetten om Congresleden voor zich te winnen. En weet dat er in dit jaar belangrijke verkiezingen te wachten staan in de VS. Het plaatje wordt dus zeer ingewikkeld en een politieke krachtmeeting...

Het heeft er ook alle schijn van dat de drastische actie van Obama ingegeven is door het verlies van een Congreszetel deze week. De Democratische partij verloor deze week namelijk de verkiezing voor een zetel in Massachusets (sinds lang een Democratisch bolwerk). Het electorale verlies toont aan hoe het vertrouwen van de bevolking in Obama in het laatste jaar is gedaald. Met belangrijke verkiezingen in het verschiet probeert Obama stemmen te winnen door de onpopulaire banken nu hard aan te pakken.

Het valt af te wachten hoe dit allemaal in realiteit zal uitpakken. Zal Obama er werkelijk in slagen om het machtige Goldman Sachs, de mastodontbank die zijn tentakels heeft uitgespreid tot in de diepste diepten van de Amerikaanse macht, aan banden zal worden gelegd? Het is wachten op meer details van het plan van Obama maar het is mogelijk dat Obama (laat ons hopen!) voor een revolutie gaat die de macht van de banken inperkt. Echter, dit wetsvoorstel zou compleet ingaan tegen de wet die reeds eerder in December wél werd goedgekeurd. Deze wet, The Wall Street Reform Act of 2009 (hier eerder besproken), gaf duidelijk aan dat banken in de toekomst meer steun konden verwachten indien een nieuwe crisis zou opduiken.

Er zijn dus veel zaken die elkaar op dit moment tegenwerken. Het is nog te vroeg om te oordelen over alle implicaties.

De verandering die Obama een jaar geleden beloofde, is er tot nu toe nooit gekomen. Obama is nog steeds de koning van de belofte. Nu is zijn moment om zijn woorden hard te maken aangebroken. Hij geniet bij de bevolking nog steeds het voordeel van de twijfel. Hij zal deze kans nu moeten nemen. Echter, een revolutie tegen de banken is nodig, maar de kans bestaat echter dat Obama deze revolutie met zijn leven zal moeten bekopen. Voorlopig ben ik verre van een fan geweest van Obama maar als hij werkelijke harde hervormingen in het banksysteem zou doorvoeren dan zou dit getuigen van heldenmoed.

Hier zijn vele keren 'als' op zijn plaats. Mijn vrees is echter dat alles echter een schijnmanoevre is uit electorale overwegingen. Denk niet dat deze nieuwe politieke beslissingen negatief zijn voor goud. Obama is in het nauw gedreven door een politieke nederlaag in Massachusets. Om nieuwe electorale nederlagen te vermijden, zal Obama een hardere 'linkse' lijn voeren. Het spenderend beleid zal opgevoerd worden om stemmen terug te winnen. Het zal de publieke schulden nog meer verhogen.

Tenslotte, een hervorming van het bankensysteem is slechts één van de vele voorwaarden om de wereldeconomie en financiële wereld uit een Depressie te halen. Het complete monetaire systeem moet veranderd worden. Het zál ook veranderd worden, het is echter de vraag of Obama de touwen zelf nog in handen zal nemen, of indien het wachten is tot de Chinezen en co tot actie overgaan. Als Obama, zoals John F Kennedy, monetaire veranderingen zou willen doorvoeren, zou hij zijn leven erbij kunnen laten, maar zou hij tot het einde der dagen in de wereldgeschiedenis gevierd worden als een groot staatsman.

Het is te laat om een gigantische herwaardering van het goud tegen te houden, de publieke schulden kunnen niet 50 jaar in de tijd teruggedraaid worden. Maar het is niet te laat om de rondrazende corruptie in het financiële en politieke systeem aan te vallen. Het is misschien niet te laat om een eventuele hyperinflatie te vermijden, hoewel het zeer moeilijk wordt.

Misschien is het zelfs mogelijk dat Obama met meer macht over de banken, net zoals Bill Clinton, de banken zal dwingen om opnieuw gigantisch veel geld uit te lenen aan de bevolking. Dit zou de zonsopgang voor hyperinflatie kunnen betekenen.

Zoals ik zei, het is vroeg, te vroeg, om alles goed te kunnen inschatten. Maar het mag duidelijk zijn: Een groot spel is bezig. En alles draait nu om het in stand houden van vertrouwen. Als Obama dit verliest - dit was aan het gebeuren maar hij probeert het terug te draaien - dan ziet het er zeer slecht uit voor Amerika en voor de westerse wereld.

... wordt ongetwijfeld vervolgd...

'The Banksters' en een sprookje

De Amerikaanse topbankiers verschenen vorige week voor de leden van het Congres. Het was een verplicht nummertje. Ze moesten zich verantwoorden voor en uitleg verschaffen over de financiële crisis van 2007-2009 terwijl ze reeds de volgende crisis aan het prepareren zijn, met dank aan diezelfde overheid die beweert (de burgers wijsmaakt) dat het allemaal nooit meer zover zal komen.

Daarom dat deze bankiers reeds de bijnaam 'banksters' hebben gekregen; namelijk de bankiers zijn gangsters.

In de laatste dagen van 2009 verscheen volgende toepasselijke poëzie in The Financial Times:

The bankers who wouldn’t say sorry: a cautionary tale
By Martin Dickson

(With apologies to Hilaire Belloc)

There was a time when naughty boys
Would have to forfeit all their toys,
And go to bed without their food
To force a new, repentant mood
Upon the wretched little toads,
Who flouted our great social codes.

Nor was blind arrogance a trait
That parents liked to inculcate.
They had regard for social graces:
Not for their offsprings’ haughty faces.
A beastly child engaged in folly
Would surely have to say: “I’m sorry!”

But now we live in debased times,
Sans punishment to fit our crimes
Our moral compass has got lost,
Or on the rubbish heap been tossed.
As in this cautionary tale of bankers,
Who came to look like social cankers.

You will all know the basic story,
In all its venal details, gory.
Of how a bunch of peerless clowns
Despite degrees – from Yale to Brown –
Behaved like schoolboys in the lab,
When teacher’s gone to smoke a fag.

Exuberant beyond all reason
(For this or any other season)
Fired up by dreams of starter castles,
Sardinian yachts and vineyard parcels,
They built themselves a strange device –
A ticking bomb, to be precise.

The trouble was they did not know,
It was a bomb ’twas ticking so.
They thought it merely marked the beat
That called them to stay on their feet
And dance away – to really bop –
To music that would never stop.

At last the bomb it ticked no more.
Instead it gave a mighty roar
Like some avenging finance demon,
And destroyed RS and Lehman.
That made the bankers wail and yelp,
And rush to teacher for some help.

Faced with the imminent demise
Of all world banks of any size,
And thus of global finance too,
The state bailed out this sorry crew.
But were they grateful? Not a jot,
This arrogant and greedy lot.

“It wasn’t us,” was their refrain.
The regulators are to blame.
They failed to prick our growing bubble.
They are the cause of all this trouble!
And China too, and central bankers,
Who failed to give us decent anchors.

“And while we’re at it, let’s include
Those nasty hedge funds, brash and crude,
We may have lent them stock to play,
But not to short poor banks at bay.
We’re sad events turned out this way
But not to blame; nothing to pay.”

Their minds so tainted by success,
They could not see their gross excess
Had played a very major role
In this colossal world own-goal.
Amnesia can be a sickness,
But this denoted arrant thickness.

Their attitudes were so repulsive
The public backlash grew convulsive,
And dimly seeing that their wages
Just might be threatened by these rages,
Self-interest prompted some to say
“We’re sorry” – in a muted way.

But actions more than words do speak
And their repentance was skin-deep,
Just like the artful crocodile
Shedding fake tears beside the Nile.
(And while we’re thinking of the zoo,
A vampire squid swims into view.)

“It’s plain,” they said, “we do not need
Tough regulation. Do not heed
The cries of all those sad dimwits
Who want to break us into bits.
Our little hiccup now has passed.
Back to the gravy train – and fast!

“To moral hazard give no thought!
We see no need to get distraught.
Please rest assured God’s work we’re doing
(It’s merely taxpayers we’re screwing.)
The Lord to us has sent a sign:
Monopoly profits are just fine.”

How could these people fail to see,
Their debt to all society?
The short answer must surely be
A banker’s mind is conscience-free.
They grab the profits of risk-taking,
Leave us the losses that they’re making.

The politicians fumed and fussed,
But they were well and truly stuffed:
The banking system had to work
Or jobless men might go berserk,
Victims of a growth disjunction
Piled upon finance malfunction.

In short, the banks – still big and burly –
Had got them by the short and curlies.
So their response was rather vapid,
And not decisive, hardly rapid.
Bankers returned to their old ways,
Assured a life of Christmas days.

Too big to fail,too hard to tame,
They returned to their former game:
Taking risks of insane folly,
To stuff their pockets full of lolly,
Untroubled, with the certainty
Of a taxpayers’ guarantee.

It would be good to end this story
In a nice blaze of moral glory,
Like Hilaire Belloc’s clever tales
Where evil-doing always fails.
Alas, the only moral here
Is bankers just themselves hold dear.

But there’s a price we all will pay
If politicians won’t display
A little courage and crack down
Upon these unsafe, grasping clowns:
Another bomb is being built,By bankers with no sense of guilt.

It’s ticking now, will louder tick
Unless we stop it, fast and quick.
For mark my words, believe this rhyme,
It will go off in five years’ time.
You’ll hear no end of sturm and drang.
When it explodes with a loud BANG!